Aplikacja mobilna Ucando

Przede wszystkim o wyborze odpowiedniego oleju silnikowego powinny decydować w pierwszej kolejności zalecenia producenta samochodu. Jedną z najważniejszych cech wyszczególnionych w instrukcji obsługi pojazdu jest lepkość oleju silnikowego. Określa ona, z jaką łatwością środek smarny jest w stanie przepływać przez jednostkę napędową w danej temperaturze, zarówno wewnętrznej (powstającej podczas pracy silnika), jak i zewnętrznej (temperatura otoczenia). Lepkość oleju silnikowego została precyzyjnie sklasyfikowana.  

Lepkość oleju silnikowego

Właściwie dobrana lepkość oleju silnikowego gwarantuje bezproblemowy rozruch motoru w mroźny, zimowy dzień, szybkie rozprowadzenie środka smarnego po najważniejszych elementach jednostki napędowej oraz utrzymanie prawidłowego filmu olejowego, który odpowiednio zabezpieczy silnik przed zatarciem.

Lepkość oleju silnikowego określa, z jaką łatwością płyn przepłynie przez jednostkę napędową przy określonej temperaturze. Wyznacza ją klasyfikacja SAE, która klasyfikuje środki smarujące silnik na dwie klasy:

  • zimową (oznaczoną liczbą i literą W)
  • wysokotemperaturową (oznaczoną liczbą), wskazującą na temperaturę, jaką generuje pracujący napęd

SAE

SAE (ang. Society of Automotive Engineers – Stowarzyszenie Inżynierów Motoryzacji) to klasyfikacja lepkości olejów silnikowych, która określa grubość filmu olejowego.

SAE wyróżnia 14 klas lepkości:

  • 6 zimowych oznaczanych cyfrą przed literą W (0W, 5W, 10W, 15W, 20W, 25W)
  • 8 klas letnich z cyfrą po literze W (W8, W12, W16, W20, W30, W40, W50, W60)

Klasy zimowe olejów silnikowych są określane na podstawie maksymalnej lepkości, jaką środek może osiągnąć przy konkretnej temperaturze ujemnej, granicznej temperaturze pompowalności oleju oraz minimalnej lepkości w temperaturze 100 stopni Celsjusza.

Z kolei klasy letnie opisywane są według minimalnej oraz maksymalnej lepkość w temperaturze 100 stopni Celsjusza, a także minimalnej lepkości w temperaturze 150 stopni Celsjusza.

API

API (ang. American Petroleum Institute – Amerykański Instytutu Nafty) klasyfikuje jakość olejów silnikowych z podziałem na jednostki benzynowe (oleje oznaczane literą „S”) oraz jednostki Diesla („C”).

Najczęściej po literze (litera oznacza przynależność do rodzaju danego silnika) znajduje się druga litera określająca normę właściwą danego oleju. Co ważne, im dalsza litera alfabetu, tym norma oleju jest wyższa i nowsza, a tym samym jego klasa jest lepsza (np. SN > SL, SL > SG, CI > CS itp.). Ponadto w przypadku olejów do Diesla podawane są dodatkowe podkategorie (normy) występujące po kombinacji liter i określane w cyfrach (np. CF-2, CH-4, CJ-4).

ACEA

ACEA (Europejskie Zrzeszenie Producentów Pojazdów Samochodowych) swoją klasyfikację stworzyło w roku 1996. W skład tego Zrzeszenia weszli m.in. tacy światowi producenci motoryzacyjni, jak: Caterpillar, Mercedes-Benz, Ford, General Motors, Mack, M.A.N., Volkswagen i Volvo. Określają oni jakość oleju na podstawie własnych testów i badań.

ACEA klasyfikuje jakość olejów silnikowych według trzech podstawowych grup:

Grupa nr 1

  • A/B – oleje do silników benzynowych oraz jednostek wysokoprężnych montowanych w samochodach osobowych i lekkich pojazdach dostawczych
  • A1/B1 – do silników benzynowych i wysokoprężnych – oleje o niskim współczynniku tarcia i niskiej lepkości (lepkość wysokotemperaturowa HTHS 2,6 – 3.5 mPas)
  • A3/B3 – do jednostek benzynowych i wysokoprężnych pracujących w trudnych warunkach (wydłużone okresy wymiany oleju) – oleje o stałym wskaźniku lepkości i wysokich parametrach
  • A3/B4 – do silników benzynowych i Diesla z wtryskiem bezpośrednim – oleje o stałym wskaźniku lepkości, wysokich parametrach (mogą zastępować oleje klasy A3/B3)
  • A5/B5 – do silników benzynowych i wysokoprężnych o wydłużonym przebiegu między wymianami oleju (jednostki wykorzystujące oleje o niskim współczynniku tarcia i niskiej lepkości (HTHS 2,9 – 3,5 mPas) – oleje o wysokich parametrach i stałym wskaźniku lepkości

Grupa nr 2

C – oleje „Low Saps”, czyli oleje niskopopiołowe przeznaczone do silników benzynowych i wysokopręznych w samochodach przystosowanych do nowych norm czystości spalin.

Ta grupa olejów ekologicznych, oznaczona literą „C”, to oleje niskopopiołowe przeznaczone przede wszystkim do samochodów wyposażonych w filtry cząstek stałych i najnowocześniejsze układy katalityczne. Cechą charakterystyczną olejów typu Low Saps jest znikoma ilość popiołów siarczanowych, które powstają w procesie spalania takiego oleju. W efekcie w filtrze DPF lub katalizatorze osadza się mniej popiołów, które ich nie zatykają. Tego rodzaju oleje silnikowe wydłużają żywotność wielu kosztownych elementów samochodowego układu wydechowego.

Low SAPS (ang. Sulphated Ash, Phosphorus, Sulfur – popioły siarczanowe (SA), związki fosforu (P) i siarki (S)).

  • ACEA C1 – do jednostek benzynowych i wysokoprężnych posiadających filtr DPF lub katalizator, w których wymagane są oleje SAPS o niskim współczynniku tarcia i niskiej lepkości (HTHS wyższej niż 2,9 mPas) – oleje o stałym wskaźniku lepkości, wysokich parametrach (wydłużają żywotność filtra DPF i katalizatora, oszczędzają paliwo)
  • ACEA C2 – do silników benzynowych i wysokoprężnych z filtrem DPF lub katalizatorem wymagających olejów o niskiej lepkości (HTHS wyższej niż 2,9 mPas) i niskim współczynniku tarcia (niwelują spalanie)
  • ACEA C3 – do jednostek benzynowych i wysokoprężnych z katalizatorem lub filtrem DPF, bez wymogu lepkości HTHS
  • ACEA C4 – do silników benzynowych i wysokoprężnych z katalizatorem lub filtrem DPF z wymogiem lepkości HTHS 3,5 mPas

Grupa nr 3

Do trzeciej grupy olejów według klasyfikacji ACEA zalicza się środki z oznaczeniem „E”, czyli oleje do silników Diesla montowanych w samochodach ciężarowych.

Zniżka na części samochodowe

Opublikowane przez Daniel Holuk

Odpowiedz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.